นิทานล้านนาเรื่อง เป๋นจะใดจั๊กจั่นถึงบ่มีไส้( ทำไม่จั๊กจั่นถึงไม่มีไส้ )

 

 กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในป่าแห่งหนึ่งยามใกล้แจ้ง

จั๊กจั่นได้ร้องเสียงดังว่า  แจ้ง…..แจ้ง…..แจ้ง…..

นกเค้าได้ยินเสียงจั๊กจั่นร้องว่าแจ้ง…แจ้ง…แจ้ง….

ว่าอั้น(อย่างนั้น) 

นกเค้าก็ร้องขึ้นมา 

เก็บกอก…..เก็บกอก…..เก็บกอก 

ฟานได้ยินก็ฟั่ง(รีบ)ลุกไปเก็บกินมะกอก 

ความที่ฟั่งก็ลวดไปชนใส่ต้นงา 

เมล็ดงาก็สะเด็น(กระเด็น)เข้าตาไก่ 

ไก่เจ็บตาก็ไปเผ่อใส่ฮังมดส้ม

(อาการกางปีกพองขนของไก่) 

มดส้ม(มดแดง)แตกฮังก็แล่นไปขบหำวอก 

วอกเจ็บก็ไปสว่าย(เขย่า)เครือมะกิ้ง 

มะกิ้งตกใส่หลังช้าง  ช้างสะดุ้งก็แล่นเข้าป่า 

ลวด(เลข)ไปย่ำ(เหยียบ)ใส่ลูกอี่ฮวกตาย

แม่อี่อวกปิ๊ก(กลับ)มาปะใส่(พบว่า)

ลูกตายหมดตายเสี้ยง(ตายจนเกลี้ยงรัง)

แม่อี่ฮวกก็ไห้(ร้องไห้)ไปฟ้องเจ้าป่าว่า 

“เจ้าป่าเหยช้างมาย่ำลูกของข้าเจ้า

ตายหมด ตายเสี้ยงแล้ว 

ขอหื้อเจ้าป่าไปยับ(จับ)เอาช้างมาลงโทษจิ่มเต๊อะ”

(เจ้าป่าเจ้าขา ช้างมาเหยียบลูกอีฉันตายหมดแล้ว

ขอให้เจ้าป่าไปจับช้างมาลงโทษด้วยเถอะค่ะ)

เจ้าป่าก็พาตัวแม่อี่ฮวกไปหาช้างก็กล่าวกับช้างว่า 

“ช้าง…จะใดไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตายหมด 

แม่เพิ่นให้มาหาข้า…ข้าจะมาเอาโทษกับสูแล้ว” 

ช้างก็กล่าวตอบว่า 

“บ่ใช่ความผิดของข้าแท้ 

(ไม่ใช่ความผิดของช้าง)

ข้าหลับอยู่ดี ๆ 

มะกิ้งมันมาตกใส่หลังข้าเยียะหยัง(ทำไม)

ไปเอาโทษกับมะกิ้งเต๊อะ

(ไปเอาความผิดกับมะกิ๊งเถอะ) 

เจ้าป่าก็พาเอาแม่อี่ฮวกไปหามะกิ้งก็ถามมะกิ้งว่า 

“มะกิ้งจะใด(ทำไม)ไปตกใส่หลังช้าง 

ช้างไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตายข้าจะเอาโทษกับสูนี่แหละ”

มะกิ้งกล่าวตอบว่า  

“ท่านเจ้าป่า…บ่ใช่ความผิดของข้า 

ข้าอยู่ของข้าดี ๆ อี่วอกก่า(เจ้าลิงซิ)

อี่วอกมาส่อยเครือข้าเยียะหยัง

(มาเขย่าเถาของข้าทำไม)

ข้าก็หล่นใส่หลังช้างก่า(น่ะซิ) 

ไปเอาโทษกับอี่วอกเต๊อะ”

เจ้าป่าก็พาแม่อี่ฮวกไปหาวอกแล้วบอกวอกว่า 

“วอกจะใดไปสว่ายเครือมะกิ้ง

มะกิ้งตกใส่หลังช้างช้างไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตาย 

ข้าจะมาเอาโทษกับสู

ไปส้าย(ไปชดใช้)หื้อแม่อี่ฮวกจะว่าจะใด”

วอกกล่าวตอบว่า “กำเดียวก่อนเจ้าป่า 

บ่ใช่ความผิดของข้าเจ้า 

ข้าเจ้านอนหลับอยู่ดี ๆ 

มดส้มมันมาขบหำข้า…ข้าเจ็บ….

ข้าก็ไปสว่ายเครือมะกิ้งนะก่า 

ไปเอาโทษกับมดส้มเต๊อะ” 

เจ้าป่าก็พาเอาแม่อี่ฮวกไปหามดส้ม(มดแดง)

ก็กล่าวโทษกับมดส้มว่า 

“มดส้มจะใดไปขบหำวอก 

วอกมันเจ็บมันไปสว่ายเครือมะกิ้ง

มะกิ้งตกใส่หลังช้าง

ช้างสะดุ้งแล่นไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตาย

ข้าจะมาเอาโทษกับสูหื้อแม่อี่ฮวกนี้แหละ”

มดส้มกล่าวตอบว่า 

“ท่านเจ้าป่าเรื่องนี้บ่ใช่ความผิดของข้า 

ข้าอยู่ในฮังของข้าดี ๆ ไก่มันมาเผ่อฮังของข้า 

ข้าสะดุ้งก็เดียวว่าไผมาเยียะหยังหื้อ

(ข้าตกใจว่าใครมาทำอะไร)

ผ่อหาไผบ่หัน(มองหาใครก็ไม่เห็น)

หันใส่วอก  ก็เดียวหาวอกมันมาเยียะหื้อ

(เห็นเจ้าลิงเข้า ก็คิดว่าเป็นเจ้าลิงนี่เอง)

ก็เลยขบใส่หำวอก ถ้าจะเอาโทษข้า

ก็หื้อไปเอาโทษกับไก่เทอะ”

เจ้าป่าก็พาแม่อี่ฮวกไปหาแม่ไก่ 

และกล่าวกับแม่ไก่ว่า 

“ไก่จะใดไปเผ่อใส่ฮังมดส้ม 

มดส้มมันไปขบใส่หำวอก 

อี่วอกมันไปสว่ายเครือมะกิ้ง 

มะกิ้งมันไปตกใส่หลังช้าง 

ช้างสะดุ้งมันก็ไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตาย 

แม่อี่ฮวกหื้อข้าตวยหา(ตามหา)คนผิด

เอามาใส่โทษ(ลงโทษ)หื้อ(ให้)ได้”

ไก่ได้ฟังกล่าวตอบว่า 

“เรื่องที่เกิดขึ้นมันบ่ใช่ความผิดข้า 

ต้องไปเอาโทษที่เม็ดงาเต๊อะ 

งามันสะเด็นใส่ตาข้า 

ข้าเจ็บผ่ออะหยังบ่หันก็เลยเผ่อใส่ฮังมดส้ม 

มดส้มไปขบหำวอก 

วอกไปสว่ายเครือมะกิ้ง 

มะกิ้งตกใส่หลังช้าง 

ช้างไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตาย 

แม่อี่ฮวกเพิ่นมากล่าวโทษอยู่นี่”

แม่ไก่พาเจ้าป่าไปต่อว่าเมล็ดงา

เมล็ดงากล่าวตอบว่า 

“มันไม่ใช่ความของผิดข้า 

ข้าอยู่ของข้าดี ๆ

ฟาน(เก้ง)มันล่น(วิ่ง)มาชนต้นข้า 

ข้าก็เลยสะเด็นไป..บ่รู้ว่าสะเด็นใส่ตาไก่

ไปเอาโทษกับฟานเต๊อะ”

เจ้าป่าก็พาแม่อี่ฮวกไปหาฟานบอกฟานว่า 

“ฟานจะใดล่นไปชนใส่ต้นงา 

งาสะเด็นใส่ตาไก่ 

ไก่เจ็บไปเผ่อใส่ฮังมดส้ม 

มดส้มไปขบใส่หำวอก  

วอกมันเจ็บก็ไป สว่ายเครือมะกิ้ง 

มะกิ้งก็หล่นใส่หลังช้าง 

ช้างล่นไปย่ำใส่ลูก ๆ อี่อวกตาย 

ข้ากับแม่อี่อวกมาเอาโทษกับสู

ฟานกล่าวตอบว่า 

“ท่านเจ้าป่า มันบ่ใช่ความผิดของข้า 

เป็นความผิดของนกเค้า

ใผบอกหื้อมันร้องว่าเก็บกอก…..เก็บกอก…..

ข้าก็ฟั่งไปเก็บมะกอกกิน 

ไปหานกเค้าเทอะ  นกเค้ามันผิด

เจ้าป่าก็พาแม่อี่ ฮวกไปหานกเค้าแล้วว่า 

นกเค้าจะใดว่าเก็บกอก…..เก็บกอก…..

ฟานมันได้ยินมันก็ล่นไปเก็บมะกอก

มันก็ไปชนใส่ต้นงา

เม็ดงามันก็สะเด็นใส่ตาไก่

ไก่เจ็บก็ไปเผ่อใส่ฮังมดส้ม

มดส้มมันเดือด(โมโห) 

มันก็ไปขบใส่หำวอก

วอกมันเจ็บมันก็ไปสว่ายเครือมะกิ้ง

มะกิ้งมันก็ไปตกใส่หลังช้าง

ช้างก็สะดุ้งแล่นไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตาย

แม่อี่ฮวกมันมาฟ้องข้าหื้อมาเอาโทษกับสู

สูจะว่าจะใด”

นกเค้ากล่าวตอบว่า 

“เจ้าป่ามันเป็นความผิดของแมงจั๊กจั่น

ไผบอกหื้อมันร้องว่าแจ้ง…..แจ้ง…..แจ้ง…..

ข้าก็กึ๊ด(คิด)ว่ามันแจ้งแล้ว

ข้าก็ร้องเก็บกอก…เก็บกอก…..

พาเอาแม่อี่ฮวกไปเอาโทษกับแมงจั๊กจั่นเต๊อะ”

เจ้าป่าก็พาเอาแม่อี่ฮวกไปหาแมงจั๊กจั่นว่า 

“จั๊กจั่นจะใดเฮาต้องร้องว่าแจ้ง…..แจ้ง…..

นกเค้าได้ยินมันก็ร้องว่าเก็บกอก…..เก็บกอก…..

ฟานมันได้ยินมันก็ล่นไปเก็บกอก

มันก็ไปชนใส่ต้นงา 

เม็ดงามันก็สะเด็นใส่ตาไก่ 

ไก่เจ็บมันก็ไปเผ่อใส่ฮังมดส้ม

มดส้มมันเคียด(โกรธ)มันก็ไปขบใส่หำวอก

วอกมันเจ็บมันก็ไปสว่ายเครือมะกิ้ง

มะกิ้งมันก็ตกใส่หลังช้าง

ช้างมันสะดุ้งก็ไปย่ำใส่ลูกอี่ฮวกตาย

แม่อี่ฮวกมันมาฟ้องข้าหื้อมาเอาโทษกับสู

สูจะว่าจะใด”

จั๊กจั่นบ่รู้จะกล่าวแก้อย่างใดเจ้าป่า

จึงควักเอาไส้ของแมงจั๊กจั่น

ไปใส่หื้อลูกอี่ฮวก

ตั้งแต่นั้นมาแมงจั๊กจั่นจึงบ่มีไส้

ลูกอี่ฮวกจึงมีขี้ปุ๋มใหญ่(พุงโต)

ว่าจะนี้……..แล……นอ

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s